તું સમજણ રાખીને પ્રેમ કર હું નાસમજ થયીને પ્રેમ કર ૂ તારી યાદમાં પાગલ બનીને બસ જુદાઇ ના દિવસો ભરૂ ં એટલી બેકરારી છે મિલનની તને શોધવા ગલી ગલી હું ફરૂ ં નથી સાથ તુજ મુજ નસીબમાં કેતુલ, હવે જીવીને હું શું કરૂ ં જીવન તારા નામે મે કર્યું તારી મોત વખતે પણ હું મરૂ ~કેતુલ મહેતા~

પ્રેમ કરીને પણ શુ કરવું? જીવીને શું રોજ મરવું? કદર નથી જેને પ્રેમ ની એના ચરણે દિલ રોજ ધરવુ? પ્રેમ કરીને ઝિંદગી બગાડી હવે જાત માટે શું સુધરવું? ઝિંદગી આખી ઝિંદાદીલી રાખી પ્રેમ માટે કેતુલ કેમ કરગરવું?

થોડું જીવીને થોડું મરું છું દિવસો જુદાઇના રોઇને ભરૂં છું મારી હાલત પર દુખ ના કર તારી પાસે હું ક્યાં કરગરૂ છું? આજે પણ એજ મોજમસ્તી છે નથી દેખાવ બસ અમસ્તી છે નથી ઉદાસી ભર્યું જીવન હવે ખુશી ખુશી હું તો હર ફર કરૂં છું જીવન મે તારા નામે કર્યું છે આંસુઓ થી મારૂં મન ભર્યું છે આમતો કેતુલ મોત છે મંઝિલ પણ યાદમા એની રોજ હું મરૂં છુ

આગ તારા પ્રેમની મને જલાવે છે; કેતુલ,તું કેમ મારા વગર ચલાવે છે?

જ્યારે માણસનુ સત્વ જાગે છે ત્યારે ભય પણ દુર ભાગે છે કોઇ સમયને જઇ ને પુછો,કેતુલ હર ઘડી એને કેટલા ઝખમ વાગે છે?

ભુલીને મને તુ રહીશ કેમ? મારાથી દુર તુ જઇશ કેમ? જે વાત તારી આંખો મા છે; બંધ હોઠોથી તું કહીશ કેમ? મારાથી અલગ ના થાજે; તારા વગર હું રહીશ કેમ? તારા પ્રેમના વરસાદ વગર; નદી બની હું વહીશ કેમ? કેતુલના પ્રેમમાં તાકાત છે; હવે તું બીજાની થઈશ કેમ?

झिंदगी तुजसे ज्यादा मैंने जी ली है
 अब साकी रहम कर बहोत पी ली है
 सारी उम्र करता रहा जीसका इंतेजार
 वो ना आये मगर मौत आके मीली है
 कोइ चुरा ना ले उन्हे नजरो से हमार्री
 हमने पलको से अपनी आंखे सी ली है
 वो भी आयेंगे एक बार कब्र पे मेरी यारो
 उसके पैरो की आहट से ये झमीं हीली है
 मेरी मौत का उसे कोई गम नही, केतुल
 जरा हसने से उसकी ये आंखे गीली है