નિખાલસ આ મનનો એકરાર હજી બાકી છે દોસ્તી કરી લીધી પણ પ્યાર હજી બાકી છે શંસય છે મારા મનમા શું ચાહશે એ મુજને વાતોમા તેની ચાહતનો અણસાર હજી બાકી છે આમતો જો કેતુલ સ્વમાન ભર્યુ જીવન છે એ ચાહે બસ મુજને એ ઉપકાર હજી બાકી છે કહ્યા કર્યા મે જે જે શબ્દો સહુ કુણા પડ્યા કોઇ જરા જઈને કહેજો ચોટદાર હજી બાકી છે છે આશ બસ મિલનની પણ કપરી છે મંઝિલ ખાસ સંભાળજે કદમ તું ધારદાર હજી બાકી છે જાતને વેચીને કાવ્યા પામી શક્યો ના તુજને જો આ પણ ઓછુ પડે તો ઘરબાર હજી બાકી છે ઓ મોત હજી રાહ જોજે કેતુલને લઈ જવાની સઘળુ મલી ગયુ પણ પરવરદિગાર હજી બાકી છે

વિસ્મરણ હોય કે સ્મરણ હોય નશો ગઝલનો આમરણ હોય નથી નકશામા એના પગલા જોને ક્યાંક ખોવાયેલું એક જણ હોય યાદ કર્યા જેને જીવનભર કેતુલ કદાચ ભુલી ગયા તને એ પણ હોય ભીંજવીને તરબોળ કરી ગયા કેવા એની ગવાહીમા સુકાયેલા રણ હોય નથી અંત સમયની કોઇ ઇચ્છા કેતુલ બસ પાસે ઉભેલુ કોઇ એક જણ હોય

હવે એ પણ મને સમજાય છે જનાજો શા માટે ઊંચકાય છે મુસીબતનો સૌ સાથે મળીને જોયુ કેવો નિકાલ કરી જાય છે! દુશ્મન જે સમજતા હતા મને તેઓ આજે કેવા હરખાય છે! આખી ઝિંદગી જે સાચવ્યા કર્યા એ સંબંધો બધા હવે પરખાય છે આખી ઝિંદગી જેનો બોજ ઉપાડ્યો એ મારો જનાજો ઉપાડીને જાય છે સાચા સંબંધો બસ એ જ નિકળ્યા જેની આંખો આંસુઓથી છલકાય છે બાકી જે નામના સંબંધો નિભાવતા પોતાના મન મા કેવા મલકાય છે આમ તો જીવનમા ક્યાં સુખ હતું? તો પણ ગુણગાન સારા ગવાય છે નનામી પર સવાર થઇ કેતુલ હવે થાક જીવનનો ખવાય છે

હવે એ પણ મને સમજાય છે જનાજો શા માટે ઊંચકાય છે મુસીબતનો સૌ સાથે મળીને કેતુલ કેવો નિકાલ કરી જાય છે!

છોડીને મને કાવ્યા ક્યાં તું વસે છે? મારા વગર પ્રિતમ શું તું પણ હસે છે? દિવસો વીતી ગયા છે તારા વિયોગમાં; મિલન કાજે મારા શું તું પણ તરસે છે? બહુજ ચાલાકીથી છુપાઇ ગયા છો કેવા? કેતુલની માયા જાળમાં ક્યાં તું ફસે છે? એકરાર નથી કરતા, ઇનકર નથી કરતા; બસ ચુપ રહીને કેવા મરક મરક હસે છે? છે બેચેન મન મારૂં મિલન કાજે તારૂં; હોઠ ચુપ છે પણ આંખલડી કેમ વરસે છે?

છે એક ચહેરો જે તડપાવે છે છે એક ચહેરો જે રડાવે છે પયગંબરની દિશામા જતા જતા મયખાનામા પગલા પડાવે છે યાદો એની મોકલી મોકલી મિલનના સ્થાને તેડાવે છે એ ખુદ ગેરહાજર રહીને કેવો મજાક મારો ઉડાવે છે પોતે બસ મસ્તીમા રહીને યાદોનો ભાર ઉપડાવે છે એક વખત વાત કરીને જાણે ઉપકાર માથે ચડાવે છે મારા આપેલા ફુલ જે એની કિતાબોમા સડતા હતા કેતુલ,રોઇ રોઇ ને આજે કબર પર મારી ચડાવે છે.

મિત્રો આજે ફરી મરવાનુ મન થયું ખોળીયો ખાલી કરવાનું મન થયું આખી ઝિંદગી ડુબીને જીવીછે,કેતુલ હવે લાશ બની તરવાનું મન થયુ

જોયી લીધી મે ઝિંદગી બસ જીવું છું તારા માટે અશ્રુઓ મુજ નયનના બસ પીવું છું તારા માટે મારી દરેક લાગણીઓ મજાક બની ગયી,કેતુલ તો પણ ફાટેલી ઝિંદગી બસ સીવું છું તારા માટે

મને શોધવા મુજને તું મળ મૌન મારું અહીં આવીને કળ રાખ તું પણ વિશ્વાસ કેતુલ પર જરા અડકીને જો ભ્રમ છે કે છળ

भीड मे केतुल तन्हा कहां रहेता है? कीसीकी यादमे वो भी खडा रहेता है। उन आंसुओ की कीमत तुम क्या जानो? जब कीसीकी यादमे आंखोसे बहता है? मजबुर है वो बस अपने प्यार के लीये; वरना जुल्म इतना कहां कोइ सहेता है? युं तो हमभी बने होंगे कीसी के लीये ; मगर एकरार ए इश्क कहां कोइ कहेता है? क्या हुआ जो खुदाने सांसे छीन ली? सभीकी यादमें झिंदा केतुल महेता है।

કંઇક અલગ કરવાના સ્વપ્નો જ્યારે જોવાય છે; ભીડ વચ્ચે ઉભો રહેલો કેતુલ ત્યારે ખોવાય છે..

તું સમજણ રાખીને પ્રેમ કર હું નાસમજ થયીને પ્રેમ કર ૂ તારી યાદમાં પાગલ બનીને બસ જુદાઇ ના દિવસો ભરૂ ં એટલી બેકરારી છે મિલનની તને શોધવા ગલી ગલી હું ફરૂ ં નથી સાથ તુજ મુજ નસીબમાં કેતુલ, હવે જીવીને હું શું કરૂ ં જીવન તારા નામે મે કર્યું તારી મોત વખતે પણ હું મરૂ ~કેતુલ મહેતા~

પ્રેમ કરીને પણ શુ કરવું? જીવીને શું રોજ મરવું? કદર નથી જેને પ્રેમ ની એના ચરણે દિલ રોજ ધરવુ? પ્રેમ કરીને ઝિંદગી બગાડી હવે જાત માટે શું સુધરવું? ઝિંદગી આખી ઝિંદાદીલી રાખી પ્રેમ માટે કેતુલ કેમ કરગરવું?

થોડું જીવીને થોડું મરું છું દિવસો જુદાઇના રોઇને ભરૂં છું મારી હાલત પર દુખ ના કર તારી પાસે હું ક્યાં કરગરૂ છું? આજે પણ એજ મોજમસ્તી છે નથી દેખાવ બસ અમસ્તી છે નથી ઉદાસી ભર્યું જીવન હવે ખુશી ખુશી હું તો હર ફર કરૂં છું જીવન મે તારા નામે કર્યું છે આંસુઓ થી મારૂં મન ભર્યું છે આમતો કેતુલ મોત છે મંઝિલ પણ યાદમા એની રોજ હું મરૂં છુ

આગ તારા પ્રેમની મને જલાવે છે; કેતુલ,તું કેમ મારા વગર ચલાવે છે?

જ્યારે માણસનુ સત્વ જાગે છે ત્યારે ભય પણ દુર ભાગે છે કોઇ સમયને જઇ ને પુછો,કેતુલ હર ઘડી એને કેટલા ઝખમ વાગે છે?

ભુલીને મને તુ રહીશ કેમ? મારાથી દુર તુ જઇશ કેમ? જે વાત તારી આંખો મા છે; બંધ હોઠોથી તું કહીશ કેમ? મારાથી અલગ ના થાજે; તારા વગર હું રહીશ કેમ? તારા પ્રેમના વરસાદ વગર; નદી બની હું વહીશ કેમ? કેતુલના પ્રેમમાં તાકાત છે; હવે તું બીજાની થઈશ કેમ?

झिंदगी तुजसे ज्यादा मैंने जी ली है
 अब साकी रहम कर बहोत पी ली है
 सारी उम्र करता रहा जीसका इंतेजार
 वो ना आये मगर मौत आके मीली है
 कोइ चुरा ना ले उन्हे नजरो से हमार्री
 हमने पलको से अपनी आंखे सी ली है
 वो भी आयेंगे एक बार कब्र पे मेरी यारो
 उसके पैरो की आहट से ये झमीं हीली है
 मेरी मौत का उसे कोई गम नही, केतुल
 जरा हसने से उसकी ये आंखे गीली है

झिंदगी तुजसे ज्यादा मैंने जी ली है अब साकी रहम कर बहोत पी ली है

જો એ મારી સાથે નથી તો એ મારા શા માટે? મીઠી યાદમાં વહેતા આંસુ ખારા શા માટે? એકમેકથી દૂર કિનારા શા માટે? સાથે રહેવા છતાં દૂર જનારા શા માટે? કેતુલ,મૃત્યુ પછી પણ હ્રદયમા ધબકારા શા માટે